Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

Μήπως είμαστε κατίνες;








"Όχι, φυσικά!" θα φωνάζαμε σύσσωμες σε μια τέτοια ερώτηση. Αν, μάλιστα, μας την απηύθυνε άντρας, αλίμονό του, μετά βίας θα γλύτωνε τον δημόσιο απαγχονισμό! 
"Κατίνες", δηλαδή τι; γυναικούλες; εμείς; Οι σύγχρονες, χειραφετημένες γυναίκες του 21ου αιώνα; Εμείς σπουδάζουμε, έχουμε καριέρα, ξέρουμε τι θέλουμε, είμαστε σεξουαλικά απελευθερωμένες, δεν έχουμε ως αποκλειστικό σκοπό ζωής το γάμο και τα παιδιά. Η  Μαίρη Παναγιωταρά έκανε επιτέλους την επανάστασή της και ποιος την πιάνει, τρέμε Carrie Bradshaw!
Για δείτε πόσο προσπαθήσαμε να αποτινάξουμε από πάνω μας τη μιαρή μικροαστική ταυτότητα: αναθέσαμε στις "αλλοδαπές" την καθαριότητα του σπιτιού και εμείς ασχολούμαστε μόνο με τη (feng sui) διακόσμησή του, πετάξαμε την ποδιά και βγήκαμε από την κουζίνα, ξέρουμε όμως πού φτιάχει το καλύτερο σούσι της Αθήνας. Αφήστε που φροντίζουμε να βρούμε άντρα που μαγειρεύει, είναι πιο trendy - μεγάλη η χάρη σου master chef! Τα παιδιά μας, όταν κάνουμε, δεν τα πηγαίνουμε στην παιδική χαρά για να παίξουν αλλά τα παίρνουμε μαζί μας στα shopping malls, ως άλλες Μαντόνες που διδάσκουν στη Λούρδη τα μυστικά του σωστού styling.
Αλλά και στις σχέσεις μας, τι σχέση έχουμε με τις "γυναικούλες"; Εμείς συζούμε χωρίς να παντρευτούμε και, αν παντρευτούμε τελικά, είναι πιο πολύ για το χατήρι των γονιών, σιγά μην ονειρευόμαστε εμείς να φορέσουμε νυφικό (άλλο που αν τύχει θα το ψάχνουμε μετά μανίας επί ένα χρόνο, η ωραιοπάθειά μας φταίει γι' αυτό). Εμείς έχουμε σύντροφο αλλά διατηρούμε την ανεξαρτησία μας, βγαίνουμε χωριστά, ενίοτε κάνουμε και χωριστές διακοπές! Κι αν του τηλεφωνούμε δέκα φορές τη μέρα είναι φυσικά από αγάπη, όχι γιατί μας περνάει από το μυαλό να τον "ελέγξουμε" (ούτε να τη σκεφτούμε αυτή τη λέξη!). Κι αν δηλώσουμε στο facebook ότι είμαστε "σε σχέση" με τον Mr. Perfect και ποστάρουμε όλο χαρά τις κοινές φωτογραφίες-πειστήρια της ευτυχίας μας είναι από ενθουσιασμό και μόνο - όχι, όπως μόνο ένας κακοπροαίρετος θα σκεφτόταν, γιατί θέλουμε να οριοθετήσουμε την "ιδιοκτησία" μας (κορίτσια, μην αγγίζετε, είναι δικός ΜΟΥ!). Εμείς, άλλωστε, έχουμε τη δική μας ζωή, ο σύντροφός μας δεν είναι ο μοναδικός λόγος της ύπαρξής μας. Τι κι αν προσαρμόζουμε σχεδόν τα πάντα σύμφωνα με τα δικά του προγράμματα και τις  δικές του επιθυμίες; Αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο επειδή ως γυναίκες είμαστε περισσότερο ευέλικτες.
Σας λέω, με τίποτα δεν είμαστε κατίνες. Μέχρι και τα ονόματά μας το μαρτυρούν, που  εκμοντερνίστηκαν αναλόγως: γίναμε η Πέννυ αντί για Παναγιώτα, η Κάτια αντί για Κατερίνα, η Σάντυ αντί για Κυριακή, η Σίσσυ αντί για Αθανασία. Άλλο τώρα αν η διαφορά μεταξύ Κάτιας και Κατίνας είναι μονάχα ένα "ν".

3 σχόλια:

  1. ΆΛΛΟ ΕΜΕΙΣ...ΠΑΝΤΑ...ΑΛΛΟ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φυσικά άλλο εμείς, αν και ο πρώτος πληθυντικός συμπεριλαμβάνει και εμάς (εμένα)... σε τι ποσότητα είναι το θέμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στην Ελλάδα είαι ότι δηλώσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή