Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

μετριότης μετριοτήτων τα πάντα μετριότης...





Δεν γίνεται, θα το ρίξω το επίπεδο... διότι μπορεί να είμαι κορίτσι με καλλιέργεια και μυαλό και πολυδιαβασμένη -με αγγλικά και i-pod, σε πιο τρέντι εκδοχή από τα γαλλικά και το πιάνο δηλαδή- και μπορώ στο πιτς φυτίλι να σου βγάλω μια ανάλυση για τον Σέξπιρ, αλλά εντάξει, η λαϊκούρα με εκφράζει καλύτερα ώρες-ώρες... 


Ας πούμε, όταν έχω νταλκάδες ή θέλω να τα σπάσω που λένε, τι νομίζετε ότι θα ακούσω; Λοΐζο και Χατζιδάκι ή Νατάσα (Θεοδωρίδου, ντε) και Νότη (ένας είναι ο Νότης); Άντε στην καλύτερη λίγο Πυξ Λαξ, που κάποιος τους χαρακτήρισε "το ποιοτικό άλλοθι των σκυλάδων" - πράγμα με το οποίο διαφωνώ, εμένα μ' αρέσουν οι Πυξ Λαξ, έχουν αυτό το "εγώ είμαι ένα λαϊκό παιδί, λιγάκι κωλόπαιδο, αλλά σ' αγάπησα και εσύ με πρόδωσες, αλήτισσα!" (και μην την είδατε -και είδαμε- αυτή την αλήτισσα που πρόδωσε όλα αυτά τα καλόπαιδα και έγιναν κωλόπαιδα, μία θα είναι και άντε να τη βρεις!) 

Οπότε, αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως, αν και με θεωρούσα άνθρωπο του μέτρου, είμαι άνθρωπος των άκρων τελικά, και γι' αυτό στο i-pod μου ο Ξυλούρης εναλλάσσεται με τον Μακρόπουλο, και στη λίστα των αγαπημένων ταινιών η Έβδομη σφραγίδα του Μπέργκμαν με την Εκδίκηση της ξανθιάς, νο 1. 

Δεν ξέρω αν αυτό χρήζει ψυχανάλυσης, ούτε πού οφείλεται, αλλά εγώ πάντως αρχίζω και νιώθω ότι κατακτώ την αυτογνωσία! Εμ, έτσι εξηγούνται όλα τελικά, όπως ας πούμε γιατί ενώ διατείνομαι ότι θέλω ηρεμία και ψυχραιμία, γοητεύομαι από τις μεγάλες καψούρες και τις ακραίες εκδηλώσεις πάθους, ή γιατί, ενώ μου χαλάνε το στομάχι, έχω μια ροπή προς τις καταδικασμένες ιστορίες αγάπης και τα  θανατηφόρα πάθη που δεν δικαιώνονται... 

Και άντε μετά να βρεις την εσωτερική σου ισορροπία, μπαλαντζάροντας από το ένα άκρο στο άλλο, και άντε επίσης να βρεις άντρα που να προσαρμόζεται επιτυχώς σε αυτά τα δύο άκρα -που έχουν πολλαπλά πρόσωπα, τρομάρα τους, σαν τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας-, αυτόν που θα σε φέρει σε σύμπνοια με τους σοφούς προγόνους σου που διατείνονταν "παν μέτρον άριστον" - το οποίο "μέτρον" θα λειτουργήσει βεβαίως-βεβαίως ως χρυσή τομή, αλλά δεν θα είναι ουδόλως μία χρυσή μετριότης... 

Προς το παρόν όμως, όσο νιώθω τη χλιαρή μετριότητα να με περικυκλώνει απειλητικά, είναι που με πιάνει ακόμη περισσότερο το λαϊκό μου και δεν θα αργήσω να ξεπέσω εις διπλούν: ανατρέχοντας και στα σκυλάδικα και στο ποδόσφαιρο (πόσο πιο χαμηλά να πέσει κανείς δηλαδή!), θα βγάλω κόκκινη κάρτα και θα αρχίσω να τραγουδάω: σφύριξα κι έληξες!


Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

μα πού πήγε το bLoGirL;











Ας μην γκρινιάξω "μα πού πήγαν όλοι οι άντρες", εγώ πού είμαι χαμένη δύο μήνες σχεδόν τώρα; Οι ορδές των αναγνωστών μου κάπου πάνω στις 3-4 εβδομάδες παραξενεύτηκαν: "καιρό έχει να γράψει η bLoGirL"... αρχικά είπαν να μην δώσουν έκταση στο γεγονός... "τυχαίο είναι, έρχεται και το Πάσχα, θα επιστρέψει δριμύτερη"/ "τι να γίνει, μπορεί να της λείπει η έμπνευση τον τελευταίο καιρό, συμβαίνουν αυτά"... 


Το Πάσχα ήρθε κι έφυγε, το ίδιο και η τιμημένη Πρωτομαγιά και η αφεντιά μου άφαντη... "βρε λες να 'παθε τίποτα;" Και να τα μηνύματα στο face, τα αγωνιώδη sms στο τηλέφωνο, "τι έγινε, αρρώστησες; ερωτεύτηκες; ξενιτεύτηκες; κι αν ναι, εμείς γιατί δεν τα ξέρουμε όλα αυτά;" 

Παίδες, ψυχραιμία, μπορεί να μην γράφω αλλά σίγουρα δεν σας γράφω! Αλλά να... είναι που τον τελευταίο καιρό δεν έχω οίστρο... Θυμάστε εκείνο το επεισόδιο του satc, όπου η Κάρι δεν έχει τίποτα μα τίποτα να γράψει και γυροφέρνει τις κάλτσες της σε μια απέλπιδα προσπάθεια να δημιουργήσει κάτι ευφυές με την ιδέα "men as shocks", που φυσικά δεν βγαίνει πουθενά; Ε, κάπως έτσι κι εγώ, στίβω το μυαλουδάκι μου αλλά τίποτα. Πράγμα περίεργο, διότι εκτός του ότι διανύω μία πολύ γόνιμη περίοδο από πολλές απόψεις, έχω πάντα τις αγαπημένες μου φίλες, ζωή να 'χουν, που μου παρέχουν άάάφθονα θέματα προς μελέτη... γι' αυτό δεν μπορώ παρά να πω -και στο πνεύμα των ημερών- μην ανησυχείτε αγαπημένοι μου, κρίση είναι, θα περάσει!!