Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Becoming a cynical bitch (A short horror story)



Η διαδικασία έχει ως εξής:

Γνωρίζεις έναν μαλάκα. (Ψάχνεις να βρεις διάφορα επίθετα για να τον δικαιολογήσεις: δύσκολος, απρόσιτος, ανώριμος συναισθηματικά, ανένταχτος, ανεξάρτητος, πολυγαμικός, κουλουπού, κουλουπού. Αλλιώς: μαλάκας) Τον ερωτεύεσαι. Πρώτον, γιατί έχει κρυμμένες χάρες, όχι αυτές στο παντελόνι του, άλλες, ψυχικές και εγκεφαλικές που σε γοητεύουν. Δεύτερον, γιατί έχει κι άλλες κρυμμένες χάρες πράγματι στο παντελόνι του, που σου θολώνουν την ορθή κρίση. Τρίτον, γιατί είσαι ηλίθια γυναίκα που πιστεύει στα παραμύθια ότι ο μαλάκας θα μεταμορφωθεί από τη δύναμη της αγάπης σου. Ο μαλάκας δηλώνει απερίφραστα νωρίς νωρίς ότι δεν θέλει να συνάψετε δεσμό γιατί αυτός δεν είναι "για σχέσεις", αλλά σου κάνει την τιμή να σε συμπεριλάβει στη λίστα των γυναικών που μπορούν να χαίρονται τη συντροφιά του, όποτε αυτός θέλει. Ο χρόνος περνάει και κάπου εκεί που εσύ έχεις χωνέψει ότι αυτός δεν είναι "για σχέσεις" και χαίρεσαι την ελεύθερη σχέση σας, μπλέκει με την πρώτη πιπίτσα που θα βρει (εναλλακτικό σενάριο: με την πρώην του) που φέρει απαραιτήτως το καμουφλάζ της "εναλλακτικιάς". "Ερωτεύεται", συζεί, παντρεύεται, αμολάει και δυο κουτσούβελα, αλλά εσένα συνεχίζει να θέλει να σε πηδάει, γιατί είναι άντρας και το κέφι του θα κάνει, ενώ εσύ αν πήγαινες μαζί του ενώ είχες σχέση, θα έμπαινες στην κατηγορία "θλιβερή γκομενίτσα που έχει μονάχα τον π@@τσο στο μυαλό της". Εν τω μεταξύ, σου έχει γαμήσει ό,τι έχεις και δεν έχεις, της ψυχολογίας συμπεριλαμβανομένης (και λες πάλι καλά που δεν σου γάμησε και την κολλητή, την αδερφή και την μαμά σου που είναι milfάρα), αλλά κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι η κατάθλιψη δεν σου ταιριάζει διότι αν μη τι άλλο δεν είσαι από αυτές που αδυνατίζουν όταν στεναχωριούνται, αντιθέτως έχεις κοντέψει να γίνεις μοσχάρα. Ρίχνεις λοιπόν μια μούτζα στο παρελθόν, στον μαλάκα και στις χάρες του και προχωράς. Βγαίνεις ατελείωτα ραντεβού, στα οποία ακούς για εκατοστή φορά από τα 18 σου το σενάριο "ήμουν καλό παιδί αλλά η πρώτη γυναίκα που ερωτεύτηκα ήταν σκύλα και αυτή φταίει που τώρα δεν μπορώ να εμπιστευτώ γυναίκα", τους ανταπαντάς με το ίδιο κλισέ σενάριο "είμαι σκύλα, για τις ευθύνες απευθυνθείτε στον πρώην μου, όνομα, διεύθυνση, τηλέφωνο διαθέσιμα δια παν ενδιαφερόμενον" και το παίρνεις απόφαση ότι ο έρωτας έχει πεθάνει, άρα δεν υπάρχει και κανένας λόγος να κάνεις σχέση χωρίς να υπάρχει έρωτας. Συνειδητοποιείς πόσο καλά περνάς μόνη σου και σκέφτεσαι ότι δεν υπάρχει λόγος να κάνεις σχέση ούτε καν για να βγουν πιο εύκολα τα γεράματά σου: οι άνδρες πεθαίνουν νωρίτερα από τις γυναίκες, οπότε πάλι μόνη θα μείνεις. Αντιθέτως, σκέφτεσαι σοβαρά να κάνεις/υιοθετήσεις ένα παιδί, για να έχεις τουλάχιστον κάποιον νεότερο να σε νοιάζεται και να σε γηροκομήσει. Τέλος, συνειδητοποιείς κάποια στιγμή ότι η εποχή της φρίκης σού έχει έχει αφήσει μία πολύτιμη κληρονομιά: αστείρευτη έμπνευση για κείμενα ρομαντικά, μελαγχολικά, σαρκαστικά, χιουμοριστικά, σεξουαλικά, ερωτικά... Κείμενα που πρέπει να τα κάνεις βιβλίο, μη σου πω και σενάριο με τόσο σεξ και βία που μπροστά του το sex and the city θα μοιάζει με ξενέρωτο άρλεκιν, για να χεστείς επιτέλους στο τάλιρο. Και ξεκινάς με την αφιέρωση: to my beloved Mr. X who made me the bitch I am.

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Χωρίς αναπνοή



Καμιά φορά, σπάνια, μου συμβαίνει αυτό που πάθαινα συνέχεια μαζί σου τότε. Ένας επίμονος πόνος σε ολόκληρο το σώμα μου, πάνω στο δέρμα μου, που ξέρω ότι θα μου περάσει μόνο αν έρθεις και με εξαφανίσεις μέσα στην αγκαλιά σου... κι εγώ κολλήσω σφιχτά πάνω σου κρατώντας την αναπνοή μου για να μην κυλήσει ο χρόνος. Δεν το είχα νιώσει ποτέ ως τότε και δεν το ξανάνιωσα ποτέ έκτοτε... μόνο πού και πού ακόμη μαζί σου. Στριφογυρνάω στο κρεβάτι μου και ξέρω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να φύγει, ξέρω ότι ειναι ο πόνος της απεξάρτησης από σένα και το σώμα που θυμάται... Θυμάμαι τότε τα λόγια ενός πρώην χρήστη που μας είχε μιλήσει στο σχολείο, πολλά πολλά χρόνια πριν: 'όταν ήμουν στη φάση της απεξάρτησης από τον εθισμό, οι πόνοι ήταν τόσο αφόρητοι που πήγαινα και χτυπούσα χέρια και πόδια στον τοίχο τόσο δυνατά για να τα σπάσω και έτσι να μπορέσω να ξεχάσω τον άλλον πόνο, εκείνον τον αφόρητο πόνο' 
Και νιώθω και 'γω περίπου το ίδιο...