Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

Η κυρία του κυρίου

Έχω πια καταλήξει ότι το θλιβερότερο είδος ανθρώπου, που μετεωρίζεται μεταξύ αμοιβάδας και κατσαρίδας, είναι αυτό που αποκαλώ "η κυρία του κυρίου". Πρόκειται για γυναίκες ανεξαρτήτως ηλικιακής ομάδας, επαγγελματικής ιδιότητας, κοινωνικής θέσης και εμφάνισης (αν και συνήθως το είδος εμφανίζεται στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα και σε ηλικίες μεταξύ 30-40), η σταθερή απασχόληση των οποίων είναι να κυκλοφορούν αγκαζαρισμένες με το σύντροφό τους.

Οι εν λόγω κυρίες με ό,τι κι αν ασχολούνται, ό,τι χόμπι κι αν έχουν, όσο κι αν -κραυγαλέα κάποιες φορές- προσπαθούν να πείσουν ότι είναι μοντέρνες, "προχώ" και ζαμάν φου, διακατέχονται από το μοναδικό άγχος να περιφρουρήσουν την ιδιοκτησία τους - και λέγοντας ιδιοκτησία εννοούμε τον εκλεκτό που επέλεξαν για συνοδοιπόρο στη ζωή τους, πατέρα των παιδιών τους και χορηγό του σαββατιάτικου shopping τους. 

Το μεγαλείο της μιζέριας τους αναδεικνύεται σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, όπου θα τύχει να παρευρεθεί στο ίδιο τραπέζι ένα ασυνόδευτο θηλυκό. Σε αυτή την περίπτωση, η άλλοτε αδιάκοπη προτροπή τους προς το έτερον ήμισυ να είναι ευγενής, κοινωνικός και λαλίστατος (όταν πρόκειται για γεύματα με τους γονείς της ή για σουαρέ με τα φιλικά τους ζευγάρια) αντικαθίσταται από έναν άγραφο νόμο που πάει κάπως έτσι -ένα πολλά υποσχόμενο βλέμμα ατελείωτης γκρίνιας αρκεί για να εφαρμοστεί ο νόμος-: μη διανοηθείς όχι συστάσεις να κάνεις, αλλά μη τυχόν γυρίσεις το βλέμμα σου προς τα κει και που αναπνέει δίπλα σου πολύ είναι και θα τη σφάξω αυτήν την Καίτη που έβαλε την ασυνόδευτη τσούλα στο ίδιο τραπέζι.

Το ότι η ασυνόδευτη τσούλα ουδόλως έχει την όρεξη του κακομοίρη της δεν της περνάει από το μυαλό. (Αν και αποδεικνύεται πολλάκις διασκεδαστικό για την "τσούλα" να βάλει φυτίλια στην κυρία του κυρίου ρίχνοντας πλάγιες ματιές στον λεγάμενο, ζητώντας του φωτιά, φυσώντας τον καπνό του τσιγάρου της με νόημα και παίζοντας με το κουμπί του πουκαμίσου της.) Πάντως η κυρία του κυρίου αργά ή γρήγορα, έχοντας ανιχνεύσει στον αέρα τις μιαρές προθέσεις της ασυνόδευτης τσούλας που έκανε το λάθος απλώς να υπάρχει, θα βάλει το χέρι της γύρω από το λαιμό του "μωρού" της και θα του αστράψει ένα αυθόρμητο -αλίμονο!- σβουρηχτό φιλί, θα του αναφέρει με μελιστάλαχτη -αλλά αρκούντως δυνατή- φωνή πόσο ωραία πέρασαν στη λίμνη Πλαστήρα με την Βάσια και τον Πέτρο το προηγούμενο ΣΚ και θα φροντίσει να του υπενθυμίσει ότι "αύριο το βράδυ μας περιμένει η μαμά για φαγητό μην το ξεχάσεις, σου πήρα και το καλό σου το πουκάμισο από το καθαριστήριο".

Η κωμικοτραγωδία φτάνει βέβαια στο απόγειό της την αποφράδα εκείνη ώρα που η κυρία του κυρίου θα αναγκαστεί να πάει στην τουαλέτα και προκειμένου να αφήσει τον λεγάμενο μόνο στο τραπέζι με την ασυνόδευτη τσούλα τού ζητάει να τη συνοδεύσει για να της κρατάει την τσάντα. Και μένει η ασυνόδευτη τσούλα στο τραπέζι μόνη και αναρωτιέται: η κυρία του κυρίου πριν γίνει κυρία του κυρίου τι ήταν άραγε;